Λεμφώματα

Κοινοποίηση:

Τα λεμφώματα συνήθως ταξινομούνται σε μη-Hodgkin λεμφώματα (NHL) και σε λέμφωμα Hodgkin (HL, γνωστό και ως νόσος Hodgkin). Υπάρχουν πολλές ομοιότητες στον τρόπο που εμφανίζονται κλινικά, αλλά κάτω από το μικροσκόπιο οι διαφορές είναι πολύ μεγάλες. Συμπεριφέρονται διαφορετικά στον τρόπο που προχωρούν και εξαπλώνονται, και ενώ και τα δύο συνήθως αντιμετωπίζονται με χημειοθεραπεία, οι τύποι θεραπείας που χρησιμοποιούνται για τα NHL και HL είναι διαφορετικοί.

Αυτή είναι μια καρκινική κατάσταση εκείνων των λευκών αιμοσφαιρίων που ονομάζονται λεμφοκύτταρα. Είναι ο 5ος συχνότερος καρκίνος στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Ευρώπη, και για λόγους που δεν είναι σαφείς γίνεται όλο και πιο συχνό. Τυπικά εκδηλώνεται με ανώδυνη διόγκωση των λεμφαδένων που αυξάνονται σε διάστημα εβδομάδων έως μηνών. Οι ασθενείς εντοπίζουν τους λεμφαδένες συνήθως στο λαιμό, τις μασχάλες ή τη βουβωνική χώρα. Μερικές φορές οι ασθενείς νοσούν με τρόπο που παίρνει τη μορφή νυχτερινών εφιδρώσεων, απώλειας βάρους και έντονης κόπωσης. Όταν οι λεμφαδένες δεν είναι επιφανειακοί, η διάγνωση μπορεί να καθυστερήσει, ειδικά εάν η κλινική εικόνα δεν είναι χαρακτηριστική λεμφώματος.

Όταν κάποιος ασθενής παραπονιέται για διογκωμένους αδένες στον γιατρό, αυτός πολλές φορές καταλήγει να τους παραπέμψει σε χειρουργό για βιοψία προκειμένου να διαπιστώσει την αιτία. Υπάρχουν πολλές αιτίες που οδηγούν σε διόγκωση λεμφαδένων, και η συχνότερη είναι μια φυσιολογική αντίδραση σε λοιμώξεις -ιδίως σε νεαρότερες ηλικίες-, γι’ αυτό και μια περίοδο παρατήρησης πριν από την παραπομπή πολλές φορές είναι η καταλληλότερη προσέγγιση. Ολοένα και συχνότερα επεμβατικοί ακτινολόγοι με τη βοήθεια καθοδήγησης (συνηθέστερα υπερήχων) λαμβάνουν βιοψίες, πρακτική η οποία μπορεί να επιταχύνει τη διαγνωστική διαδικασία.

Εάν η βιοψία υποδεικνύει NHL, η περαιτέρω ταξινόμηση και ακριβέστερη τυποποίηση είναι καθοριστική.  Υπάρχουν πάνω από 60 διαφορετικοί υπότυποι, οι οποίοι συμπεριφέρονται πολύ διαφορετικά και απαιτούν διαφορετικές θεραπείες. Γι’ αυτό το λόγο ακριβώς, είναι επιτακτικό οι βιοψίες να εκτιμώνται από παθολογοανατομικά κέντρα με εξειδίκευση στις αιματολογικές κακοήθειες, πριν από τη σχεδίαση της θεραπείας.

Πριν από τη θεραπεία, οι ασθενείς χρειάζονται σταδιοποίηση της νόσου, τόσο για εκτίμηση του πόσο προχωρημένο είναι το λέμφωμα όσο και για προγνωστικούς λόγους. Αυτό συνήθως γίνεται με CT ή PET/CT scan, βιοψία μυελού των οστών και μια σειρά αιματολογικών εξετάσεων. ΄Έχοντας συλλέξει όλες τις πληροφορίες σχετικά με την διάγνωση, σταδιοποίηση και πρόγνωση της νόσου, μπορούμε να εξετάσουμε όλες τις θεραπευτικές επιλογές μαζί με τον ασθενή  με σκοπό να διασφαλίσουμε τη χορήγηση της καταλληλότερης θεραπείας για τον συγκεκριμένο ασθενή.

Για τα λιγότερο επιθετικά non Hodgkin λεμφώματα, οι ασθενείς μπορεί να αντιμετωπιστούν είτε με τοπική ακτινοθεραπεία ή απλώς με προσεκτική παρακολούθηση, κάτι που ονομάζουμε «watch and wait». Όταν τα λεμφώματα αυτά είναι πιο προχωρημένα ή όταν αντιμετωπίζουμε επιθετικά λεμφώματα, συνήθως απαιτείται χημειοθεραπεία. Η σύγχρονη προσέγγιση απαιτεί συνδυασμό της κλασσικής χημειοθεραπείας με φάρμακα που λέγονται μονοκλωνικά αντισώματα, και χορηγείται σε επαναλαμβανόμενες συνεδρίες που ονομάζονται «κύκλοι». Οι περισσότερες χημειοθεραπείες για τα λεμφώματα μπορεί να χορηγούνται σε εξωτερική βάση (ο ασθενής δε νοσηλεύεται) σε μονάδες ημερήσιας νοσηλείας. Μετά το  αρχικό σχήμα 6 έως 8 κύκλων, κάποιοι ασθενείς μπορεί να ωφεληθούν επιπλέον από θεραπεία συντήρησης, συνήθως με εγχύσεις ή υποδόρια χορήγηση μονοκλωνικών αντισωμάτων.

Η πλειοψηφία των ασθενών με Non Hodgkin λέμφωμα, ανταποκρίνονται εξαιρετικά στη θεραπεία και, ανάλογα με τον τύπο, πολλοί από αυτούς θα θεραπευτούν με την πρώτη μόνο γραμμή χημειοθεραπείας. Ωστόσο, ορισμένοι τύποι λεμφώματος δεν θεραπεύονται ποτέ οριστικά, και μετά από άλλοτε άλλο διάστημα υποτροπιάζουν. Σε αυτές τις περιπτώσεις συνήθως, συνεχίζουν να παραμένουν ευαίσθητα και ανταποκρινόμενα στην ίδια ή σε διαφορετικές θεραπείες, και έτσι χαρακτηρίζονται από κύκλους υφέσεων-υποτροπών. Παρακολουθούμε προσεκτικά τους ασθενείς μας καθ’ όλη τη διάρκεια της θεραπείας και στις ενδιάμεσες περιόδους ύφεσης. Οι περισσότεροι ασθενείς συνεχίζουν να διατηρούν καλή ποιότητα ζωής, ακόμη και κατά τη διάρκεια της θεραπείας, καθώς οι παρενέργειες αντιμετωπίζονται πλέον πολύ πιο αποτελεσματικά με τα σύγχρονα αντιεμετικά και άλλα υποστηρικτικά μέτρα.

Επόμενο άρθρο
Λευχαιμία
Προηγούμενο άρθρο
Γενική Αιματολογία
Μενού
Call Now Button